دیده بان یادگارهای فرهنگی ایران

داشتن گذشته با شکوه و ریشه دار بودن فرهنگ هر کشور انگیزه ای است برای سرافرازی مردمانش.در این میان،ایران گرامیمان با دارا بودن پیشینه ای شکوهمند و فرهنگ پربار مردمانش،همواره در درازای تاریخ همچون نگینی درخشیده است.

برگرفته از ایران سرای جاوید

بنام آفریدگار پروردگار
داشتن گذشته با شکوه و ریشه دار بودن فرهنگ هر کشور انگیزه ای است برای سرافرازی مردمانش.در این میان،ایران گرامیمان با دارا بودن پیشینه ای شکوهمند و فرهنگ پربار مردمانش،همواره در درازای تاریخ همچون نگینی درخشیده است.

 ریشه دار بودن فرهنگ و تمدن مردم ایران زمین را در شیوه ی زندگی،پوشش،دین،خط ،گویش و در آیین ها و ادبیات و در کل در منش مردمان به روشنی میتوانیم ببینیم.در فرهنگ ما زیبایی و زیبا دوستی اساس زندگی است و آشکارا به چشم می آید.برای نمونه زیبایی و آراستگی جایگاه زندگی،زیبایی در پوشش مردمان،زیبایی رفتار در برخورد با یکدیگر،زیبایی در گفتار و ادبیاتمان، مهر و دوستی در برخورد با هم نوع،میهمان نوازی و بسیاری دیگر،همه نشانه هایی از فرهنگ پربار ما ایرانیان است و در کمتر جای دنیا مشابه آنرا میتوانیم ببینیم.
اما افسوس چند سالی است که گروهی از هم میهنانمان دانسته یا نادانسته دلبستگی زیادی به فراموش کردن این داشته های گرانبهای خود پیدا کرده اند و تلاش میکنند شیوه ی رفتار و برخورد خود را از دیگران جدا کنند.در هنگام سخن گفتن تلاش میکنند که وا ژه های بیگانه را هرچه بیشتر در سخنانشان به کار برند بدون اینکه نگران آینده ی گویشهای ایرانی باشند.در هنگام برخورد با دیگران آن مهر و دوستی را که همواره در میان ایرانیان وجود داشته است و از نشانه های مردم مشرق زمین است از دست داده اند و نسبت به همنوع و پیشامدهای پیرامونشان بی تفاوت شده اند.
یکی از نشانه های هویت ما ایرانیان نوع پوششمان است که با سرافرازی می بینیم که مردمان هر گوشه از کشورمان پوشش ویژه ای برای خود دارند. پوششهایی با شالوده ای زیبا و رنگ های شاد که پس از پیمودن هزاران سال زندگی گروهی،بنیاد و رنگ خود را از طبیعت و از سرشت مردم ایران زمین گرفته اند.اما افسوس در روزگارما استفاده از این پوششها در میان مردم کمتر شده و هنگامی که وارد هر کدام از شهرهای کشورمان می شویم می بینیم که پوشش مردم به یک شیوه و همانند هم شده است و تا اندازه زیادی همانند مردم پایتخت.گاهی این جدایی میان مردمان با فرهنگ و سنت خویش تا بدانجا پیش رفته است که گروهی،هم شهریان خود را به دلیل استفاده از پوشش بومی ریشخند میکنند و کسانی نیز به این بهانه که ریشخند نشوند از پوشیدن این جامه ها دوری می جویند.
باید بدانند آنها کسانی هستند ناآگاه که این چنین برانگیزنده رنجش هم میهنانشان میشوند.هنگامی که یک گردشگر وارد شهری می شود چشم براه این است که مردم را با پوشش بومی ویژه همان شهر ببیند.
پوشاک بانوان که از زیبایی ویژه و رنگبندی بی مانندی برخوردار است جای خود را به مانتوهای تنگ و تیره و چادرهای مشکی داده اند.گاهی دیده می شود که بانوان پوشش بومی بر تن دارند اما گویی که از پوشیدن آن شرمگین هستند و بر روی آن چادر میپوشند و تن پوشی را که مایه سرافرازی آنها است در زیر چادر پنهان میکنند.اگر گروههای کرد،ترک زبان،لر،ترکمن،بلوچ،سیستانی،خراسانی،شمالی و جنوبی،همگی روی به پوشش نو و همه به یک شیوه بیاوریم آیا در چندین سال آینده نشانی از پوشش های گذشتگانمان خواهیم دید؟آیا نسل های آینده همین پوشش بومی را که ما کم و بیش در کشورمان میبینیم خواهند دید؟همان گونه که  در پاره ای از شهرهای کشورمان شاهد از بین رفتن کامل پوششهای بومی هستیم به گونه ای که هنگامی درباره ی پوشش بومی همان بخش از افراد پرسش می کنیم آگاهی ندارند که پوشاک بومی آنها چگونه بوده است و نشانی از آن پوشش نمی توان یافت،مگر در گنجه و انبار خانه ی مادربزرگان و پدربزرگان که آن هم تا چند سال دیگر از میان خواهد رفت و بیم آن میرود که به همین سادگی با سهل انگاری گروهی،بخشی از هویت ایرانی مان را که همان پوشش های زیبای تاریخیمان است،از دست بدهیم.خوشبختانه از آن سو،کم نیستند مردمی که دل داده هویت خویش هستند و در نگهداری از نشانه های هویت خویش گام بر می دارند که باید سپاس گزار و یاریگر آنها باشیم.از این رو برای جلوگیری از این پیشامد ناخوشایند بر همه ی ما واجب است که با افتخار از پوشش های ایرانی استفاده کنیم و فرزندانمان و دوستان وآشنایان را نیز تشویق به این کار کنیم.فراموش نکنیم که ما میراث دار گذشتگان و امانتدار آیندگان هستیم.از ارث گذشتگان بهره ببریم و در امانتداری کوشا باشیم پیش از آنکه دیر شده باشد.